Festiwal Otwarte Ogrody 2014

poniedziałek, 21 lipca 2014 12:08

Mazowiecki Wojewódzki Konserwator Zabytków objął po raz siódmy patronat honorowy nad festiwalem Otwarte Ogrody w Zalesiu Dolnym.

Jest to już VII edycja tej imprezy i w tym roku odbędzie się w dwóch turach: 1 sierpnia z okazji 70. rocznicy wybuchu Powstania Warszawskiego oraz 30 i 31 sierpnia.

Więcej informacji znajduje się na stronie Towarzystwa Przyjaciół Zalesia Dolnego http://www.zalesie-dolne.pl/view/index

Zapraszam w imieniu MWKZ i organizatorów.

Kolejny zabytek w Warszawie

piątek, 18 lipca 2014 14:40

Elementy architektury – elewacja północna, południowa i zachodnia w pełnej grubości murów obwodowych oraz hall parteru wraz z główną klatką schodową dawnego Domu Wydawniczego „Bellona”, położonego w Warszawie przy pl. Europejskim 3 (dawniej Grzybowska 77) w Warszawie, zostały wpisane do rejestru zabytków.

Przedmiotowy budynek o funkcji biurowej został zaprojektowany i wybudowany w latach 1949-1958 przez architektów Stefana Putowskiego, Kazimierza Marczewskiego oraz współpracującego z nimi Zygmunta Skibniewskiego, dla nowopowstałych Wojskowych Zakładów Graficznych, uruchomionych w 1951 r.

Pierwotnie biurowiec był połączony z budynkiem produkcyjnym parterowym łącznikiem, dostawionym do wschodniej elewacji, w którym zarazem znajdowało się główne wejście. Przez długi okres zakład funkcjonował pod nazwą Dom Prasy Wojskowej, następnie Wydawnictwo Ministerstwa Obrony Narodowej oraz Dom Wydawniczy „Bellona”. Po 2006 r. teren drukarni został wykupiony przez inwestora niezwiązanego z przemysłem drukarskim, który doprowadził do rozbiórki obiektów fabrycznych oraz łącznika. Obecnie budynek nadal spełnia biurową, a więc pierwotną funkcję, jednakże wnętrza zostały zmodyfikowane poprzez wstawienie wtórnych ścianek działowych, w celu wyodrębnienia biur dla poszczególnych najemców.

Na parterze biurowca, w części południowo-wschodniej, zachował się prostokątny w planie hall wejściowy, wysokością obejmujący dwie kondygnacje, do którego od północy dostawiono obszerną klatkę schodową. Elementem wyróżniającym hall są wolnostojące, smukłe i ośmioboczne w przekroju filary dźwigające strop, a także druga kondygnacja w formie empor. W związku z rozebraniem łącznika, w całości zamurowano wschodnią ścianę hallu, likwidując tym samym główne wejście do budynku. Dwubiegowe schody z duszą pośrodku odsunięte zostały od ścian, stwarzając wrażenie zawieszonych, a przez to lekkich, mimo wykonania ich z żelbetu i obłożenia kamieniem. Hall oraz klatka schodowa, jako jedyne w biurowcu posiadają reprezentacyjny charakter, uzyskany głównie dzięki przestronności oraz eleganckim zdobieniom w formie głowic filarów z ornamentem sieciowym, posadzek z wielobarwnych kamiennych płyt ułożonych we wzory geometryczne, profilowanych belek stropowych oraz metalowych poręczy z ażurowymi kulami i przeplatającymi się okręgami.

Budynek dawnego Domu Wydawniczego „Bellona” posiada wartości historyczne, naukowe oraz artystyczne, zachowane jedynie fragmentarycznie w elewacjach i we wnętrzu. Pozostałe części biurowca uległy znacznym przekształceniom lub rozbiórce w wyniku, których utraciły szczególne wartości zabytkowe, predysponujące je do wpisania do rejestru zabytków. Natomiast zachowane fragmenty – elewacje, hall i klatka schodowa – świadczą o nowoczesnym i eleganckim charakterze biurowca, łączącego w sobie elementy architektury współczesnej oraz elementy obowiązującego powszechnie nurtu realizmu socjalistycznego, jednakże o uproszczonej i powściągliwej formie. Powyższe cechy najsilniej widoczne są w opracowaniu elewacji. Przyziemiu nadano lekkości poprzez zastosowanie dużych przeszkleń i wąskich filarów, natomiast wyższym piętrom nadano charakter historyzujący, na który składają się zmodyfikowane portfenetry, gzymsy i płyciny oraz ściany obłożone cegłą. Analogiczne łączenie odmiennych stylistyk wprowadzono także we wnętrzu. Nowoczesna konstrukcja przeszklonej klatki schodowej kontrastuje z dekoracyjnym opracowaniem filarów, poręczy i posadzek. Ponadto o wartości przedmiotowego obiektu świadczy fakt, iż jest on obecnie jedyną pozostałością po drukarni wojskowej oraz jednym z nielicznych powojennych reliktów wskazujących na przemysłowy charakter Woli, która w czasie okupacji utraciła większość swojej historycznej zabudowy. Przedmiotowy biurowiec tym samym dokumentuje powojenną odbudowę przemysłu w Warszawie oraz twórczość wybitnych architektów warszawskich, którzy byli między innymi współautorami Generalnego Planu Zagospodarowania Przestrzennego Warszawy, czy autorami zrealizowanych projektów Domu Słowa Polskiego i Kina Moskwa, wybudowanych w końcówce lat czterdziestych XX w., obecnie już nieistniejących.

Rada Ministrów przyjęła Krajowy Program Ochrony Zabytków

wtorek, 01 lipca 2014 11:00

Ujednolicenie polityki konserwatorskiej - to jeden z celów Krajowego Programu Ochrony Zabytków i Opieki nad Zabytkami na lata 2014 – 2017. Uchwałę w tej sprawie rząd przyjął 24 czerwca br. Dokument przedłożyła Radzie Ministrów Minister Kultury i Dziedzictwa Narodowego Małgorzata Omilanowska

„W konsekwencji uchwalenia tego programu chcielibyśmy wszcząć procedury legislacyjne, które pozwolą na tzw. odzespolenie służb konserwatorskich. Obecny model podporządkowania tych służb administracji terenowej, funkcjonujący od 2003 r., się nie sprawdza. Zadania, które stoją przed nami przy rozdziale nowych środków unijnych oznaczają, że musimy mieć oparcie w kompetentnych służbach konserwatorskich. Zadbać o ich poziom i samodzielność działania można, tylko podporządkowując je Generalnemu Konserwatorowi Zabytków” – podkreśla minister Małgorzata Omilanowska

Zgodnie z delegacją ustawową, Krajowy Program Ochrony Zabytków i Opieki nad Zabytkami na lata 2014-2017 został przygotowany przez Sekretarza Stanu w MKiDN i Generalnego Konserwatora Zabytków Piotra Żuchowskiego. Projekt uchwały w sprawie ustanowienia programu, 5 czerwca br. ówczesny szef resortu Bogdan Zdrojewski przekazał do rozpatrzenia przez Radę Ministrów.

Istotnym rozwiązaniem, porządkującym zagadnienia przedstawione w dokumencie i uwzględnionym na każdym etapie prac, są tematy wiodące, których problematyka została poruszona w co najmniej dwóch obszarach diagnozy oraz dwóch celach szczegółowych.

Są to:

• podniesienie sprawności i skuteczności działań organów ochrony zabytków, w tym jakości merytorycznej decyzji administracyjnych (szkolenia, standaryzacja działań, itp.),
• porządkowanie rejestru zabytków oraz stworzenie wiarygodnej metodologicznie diagnozy stanu zachowania zabytków nieruchomych (księgi rejestru A i C),
• zwiększenie uspołecznienia ochrony zabytków i opieki nad zabytkami; budowanie przez organy ochrony zabytków partnerskich relacji z obywatelami, jak i propagowanie postaw współodpowiedzialności społecznej za zachowanie zabytków (współpraca z mediami, wykorzystywanie mediów elektronicznych, konkursy, itp.),
• wdrożenie procesów kształtowania postawy krajobrazowej wśród organów ochrony zabytków,
• zwiększenie zaangażowania samorządów, ze szczególnym uwzględnieniem gmin, w ochronę i opiekę nad zabytkami oraz wzmocnienie zaangażowania społecznego na rzecz ochrony zabytków, w tym propagowanie parków kulturowych (ich stanowienie jest władczą kompetencją rad gmin) jako skutecznej formy ochrony zabytków.

Postulowane zmiany obecnie funkcjonującego systemu organizacyjnego ochrony zabytków w Polsce powinny zmierzać w pierwszym rzędzie do zapewnienia spójnego organizacyjno-finansowego i merytorycznego nadzoru na służbami konserwatorskimi, skupionymi w ręku Generalnego Konserwatora Zabytków działającego w imieniu Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego.

Krajowy Program Ochrony Zabytków i Opieki nad Zabytkami jest pierwszym tego rodzaju dokumentem strategicznym, w obszarze ochrony zabytków, przyjętym przez Radę Ministrów.

W ciągu czterech lat (2014-2017) na jego realizację trzeba będzie przeznaczyć ponad 26,5 mln zł.

Źródło: Ministerstwo Kultury i Dziedzictwa Narodowego