Garbarnia „Praca” w Radomiu zabytkiem

piątek, 18 sierpnia 2017 10:21

Mazowiecki Wojewódzki Konserwator Zabytków – Jakub Lewicki podpisał decyzję o wpisie do rejestru zabytków historycznego zespołu budowlanego dawnej garbarni „Praca”, złożonego z głównego budynku dawnej garbarni i komina dawnej ciepłowni, z przełomu XIX i XX w., zlokalizowanego przy ul. Warszawskiej w Radomiu z uwagi na zachowane wartości historyczne i artystyczne. Decyzji nadano rygor natychmiastowej wykonalności.

Budowę zakładów garbarskich w dzielnicy Obozisko w Radomiu rozpoczął Józef Samsonowski w 1897 r. Wzniesiono dwukondygnacyjny, murowany budynek z cegły, z dekoracyjnie ukształtowaną elewacją wschodnią. Następnie wzniesiono budynek ciepłowni (obecnie nieistniejący) wraz z ceglanym kominem. Po uruchomieniu garbarni produkowano skóry podeszwowe na rynek wewnętrzny oraz na eksport m.in. do Francji i na Bliski Wschód. Nie można jednoznacznie stwierdzić, kto zaprojektował garbarnię przy ul. Warszawskiej. Prof. arch. Andrzej Kadłuczka wskazuje na radomskiego technika miejskiego Henryka Nowakowskiego, autora projektu garbarni przy ul. Garbarskiej 27 w Radomiu.

Stan zachowania obiektów jest bardzo zły, jednak mimo tego budynek główny garbarni i komin dawnej ciepłowni zachowały autentyzm formy i detalu architektonicznego, jak również oryginalnej substancji budowlanej.

Zespół budowlany jest przykładem stosowania rozwiązań budowlanych oraz detalu o oszczędnych, historyzujących formach typowych dla budownictwa przemysłowego przełomu XIX i XX w., tworzących oryginalny zestaw form. Jest ważnym dokumentem historii rozwoju radomskiego garbarstwa, zwłaszcza, że niewiele historycznych i nieprzekształconych obiektów garbarskich zachowało się w Radomiu, który był dużym ośrodkiem tej gałęzi przemysłu.

Decyzja nie jest ostateczna. Stronom przysługuje odwołanie do Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego.

Oświadczenie MWKZ

piątek, 18 sierpnia 2017 08:49

W związku z wypowiedzeniem porozumienia przez Wojewodę Mazowieckiego Miastu Stołecznemu Warszawie w sprawie powierzenia prowadzenia niektórych spraw z zakresu właściwości Wojewody Mazowieckiego, realizowanych przez Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków oświadczam, że jest to decyzja rządowa, którą będę się starał wykonać jak najlepiej potrafię. Nie będę komentował decyzji moich przełożonych, które będę realizował w sposób profesjonalny.

Informuję też, że współpraca Mazowieckiego Konserwatora Zabytków ze Stołecznym Konserwatorem Michałem Krasuckim w ostatnich miesiącach układała się dobrze. Zarówno ja, jak i konserwator Michał Krasucki dokonaliśmy przełomu i zerwaliśmy z praktyką wydawania złych decyzji przez naszych poprzedników. Nasze biura przestały ze sobą walczyć, a zaczęły dobrze współpracować. Chciałbym, żeby było tak dalej, szczególnie w obecnej sytuacji. Będę konsekwentnie przeciwdziałał próbom skonfliktowania i skłócenia obu konserwatorów, jak i pracowników naszych instytucji. Będę też przeciwdziałał wszelkim agresywnym atakom na nasze biura.

Zrobię wszystko, aby moi pracownicy, jak i pracownicy biura Stołecznego Konserwatora Zabytków nie czuli się zagrożeni, jak i mieli też jasne perspektywy dalszej pracy i realizacji swojej misji w dziedzinie ochrony zabytków.

Uznaję, że wypowiedzenie dotychczasowego porozumienia będzie okazją do zawarcia nowego, które określi nasze wzajemne relacje. Cały czas są możliwe rozmowy i nowe porozumienie. Stronami rozmów są Wojewoda Mazowiecki, jak i Prezydent Warszawy.

W ostatnim czasie pojawiło się szereg nieprawdziwych informacji dotyczących wypowiedzenia porozumienia, zagrożeń warszawskich zabytków po 1 listopada 2017 roku, jak i problemu lokalizacji pomników smoleńskich, który w rzeczywistości nigdy nie był podnoszony wobec pracowników urzędu konserwatorskiego. Mimo konsekwentnego powtarzania tych informacji przez niektóre media, pragnę je jednoznacznie zdementować. Dlatego też proszę media o rzetelną i merytoryczną dyskusję w kolejnych materiałach prasowych.

Kolejny wpis na Mazowszu

piątek, 21 lipca 2017 09:03

Mazowiecki Wojewódzki Konserwator Zabytków podpisał decyzję o wpisie do rejestru zabytków ocalałej części budynku szkolnego, ukończonego w 1927 r., położonego w Sokołówku (pow. ciechanowski) z uwagi na zachowane wartości historyczne.

Obiekt jest ocalałą częścią zniszczonej przez Niemców w 1945 r. siedziby seminarium nauczycielek szkół rolniczych i Uniwersytetu Ludowego. Seminarium było kontynuacją szkoły gospodarstwa wiejskiego, powstałej w 1909 r., w wyniku darowizny majątku przez Tomasza Klonowskiego. Tworzenie szkoły oraz jej działalność były jednym z ważniejszych zjawisk w kulturze wiejskiej Mazowsza początku XX w. i międzywojnia.

Ocalał boczny ryzalit i skromny detal architektoniczny.

Decyzja nie jest ostateczna. Stronom przysługuje odwołanie do Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego.