Komunikat po spotkaniu w Urzędzie Miasta Sochaczewa, dotyczącym Wzgórza Zamkowego
piątek, 10 stycznia 2014 15:34
Komunikat po spotkaniu w Urzędzie Miasta Sochaczewa, dotyczącym Wzgórza Zamkowego
Przedstawiciele Urzędu Miasta, Mazowieckiego Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków, inspektora nadzoru konserwatorskiego, archeologicznego i budowlanego oraz firmy wykonawczej 9 stycznia 2014 roku, omówili sytuację, powstałą na Wzgórzu Zamkowym po zakończeniu prac wzmacniających, rewitalizacyjnych i zabezpieczających. Ustalono następujące fakty:
1. Zaprawa, którą zastosowano, zgodnie z zaleceniami konserwatorskimi, to zaprawa wapienna. Tego typu zaprawy są wykorzystywane podczas większości prac na zabytkowych obiektach. Przed rozpoczęciem prac murarskich zbadano skład starej zaprawy, użytej do budowy murów oryginalnych i odtworzono jej skład w zaprawie współczesnej.
2. Nie jest dziś jasne, z jakiego powodu doszło do odspojenia wierzchniej warstwy cegieł na części nowo wymurowanych murów. Należy podkreślić, że przy tego typu pracach, wykonywanych z użyciem technik konserwatorskich i zapraw wapiennych zawsze istnieje ryzyko wystąpienia podobnych zjawisk.
3. Zaprawy wapienne mają niższą wytrzymałość, wiążą dłużej, ale nie powodują zasolenia murów. Użycie ciężkich zapraw z domieszką cementu mogłoby spowodować uszkodzenia cegieł zabytkowych.
4. Należy podkreślić, że nowe cegły łączą się ze znajdującymi się pod nimi cegłami zabytkowymi. Dlatego za zasadne uznano użycie zaprawy wapiennej.
5. Wszelkie prace zostały wykonane pod nadzorem konserwatorskim, zgodnie z wytycznymi projektowymi. Użyto metod zgodnych z zasadami sztuki konserwatorskiej i budowlanej oraz materiałów najwyższej jakości, atestowanych, sprawdzonych na wielu tego typu inwestycjach.
6. Należy podkreślić, że problem dotyczy wyłącznie wierzchniej warstwy i tylko niewielkiej części murów, w związku z czym należy go traktować jako usterkę. Wartość prac murarskich, na których pojawił się problem, po wstępnych oględzinach (bez szczegółowego obmiaru) oszacowano na kwotę 10-20 tys. zł, przy wartości głównych prac budowlano-inżynieryjnych na wzgórzu na poziomie 4,7 mln zł.
7. Pozostałe mury, w tym zabytkowe, są we właściwym stanie, nic nie zagraża ich stabilności, nie zaobserwowano oznak korozji zaprawy.
8. Głównym celem prac na wzgórzu było zabezpieczenie skarpy zamkowej i zabytkowych murów przed osunięciem i zawaleniem. Ten cel został osiągnięty. To na te prace – tj. między innymi gwoździowanie, palowanie, wybudowanie ściany oporowej z zastosowaniem metody kaszycowej, a także na nasadzenia zieleni, wybudowanie ścieżek i schodów wydatkowano największe środki – tj. ok. 4,2 mln.
9. Stały, comiesięczny monitoring geodezyjny wskazuje na pełne osiągnięcie celu – wzgórze jest całkowicie stabilne, nie podlega żadnym ruchom.
10. Na spotkaniu ustalono, że z uwagi na wymogi technologiczne i porę roku obecnie prace naprawcze nie będą prowadzone. Mogą być wykonane dopiero w okresie późnowiosennym (maj), gdy temperatury na stałe nie spadają poniżej 5 st. C. Do tego czasu zostanie wypracowana metoda zabezpieczenia, która da większe gwarancje stabilizacji nowych murów.
11. Należy podkreślić, że spełnienie wymogów konserwatorskich, estetycznych i historycznych nie zawsze da się pogodzić z wymaganiami nowoczesnej techniki budowlanej. Stąd pojawiające się czasem kłopoty, które nie są tylko problem sochaczewskiego zamku.
12. Bardzo intensywne użytkowanie obiektu tuż po jego otwarciu (m.in. chodzenie po murach), jak również późniejsze próby „sprawdzania wytrzymałości murów” przez zwiedzających, mogło mieć wpływ na degradację spoiny.
13. Dlatego do momentu rozpoczęcia prac naprawczych uprzejmie prosimy zwiedzających o przestrzeganie regulaminu obiektu. Niepogarszanie stanu murów – tj. Prosimy nie chodzić po odtworzonych fragmentach, nie „sprawdzać” stabilności cegieł i spoin. Każda tego typu ingerencja może wpłynąć na zwiększenie zakresu późniejszych prac i może zostać potraktowana jako akt wandalizmu.
Ponadto:
Celem prac na wzgórzu było zabezpieczenie skarpy zamkowej i zabytkowych murów przed osunięciem i zawaleniem, co pochłonęło około 90% środków (czyli 4,2 mln zł). Prace te, obok stabilizacji wzgórza, polegały na nasadzeniu zieleni, wybudowaniu ścieżek i schodów. Wykonane prace murarskie były działaniami uzupełniającymi, mającymi na celu uczytelnienie dawnego przebiegu murów (ich koszt wyniósł około 100 tys. zł, czyli 2% całej inwestycji).
Pragnę zapewnić, że służby konserwatorskie monitorują stan obiektu także po wykonaniu przedmiotowych prac.
Jednocześnie Mazowiecki Wojewódzki Konserwator Zabytków przypomina, że zgodnie z art. 108 ust. 1 Ustawy o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami ( Dz.U. z 2003 r. Nr 162, poz. 1568, ze zm.) „kto niszczy lub uszkadza zabytek, podlega karze pozbawienia wolności od 3 miesięcy do lat 5.” Naruszanie istniejących konstrukcji murowanych, sposobu ich ukształtowania, będzie traktowane jako niszczenie i dewastacja zabytku wpisanego do rejestru zabytków, podlegające powyższej sankcji.
Prosimy użytkowników obiektu o zachowanie zgodne z regulaminem, jaki został umieszczony przy wejściu na wzgórze zamkowe.
Agnieszka Żukowska
Rzecznik Prasowy
Mazowieckiego Wojewódzkiego
Konserwatora Zabytków
Kolejny zabytek w Twierdzy Modlin
piątek, 10 stycznia 2014 12:07
Brama Poniatowskiego w wewnętrznym obwodzie Twierdzy Modlin, wzniesiona w latach 1832-38, położona w Nowym Dworze Mazowieckim, została wpisana do rejestru zabytków.
Budowla powstała w latach 1832-1838, w czasie rosyjskiej rozbudowy twierdzy napoleońskiej, prowadzonej po upadku powstania listopadowego. Formą przypomina bramę Konstantynowską (dziś Bielańską) z Cytadeli Warszawskiej; obie powstały według tego samego projektu. Dawną nazwę, „Brama Michajłowska”, zastąpiono obecną po odzyskaniu niepodległości.
Obiekt stanowi część wewnętrznego obwodu obronnego twierdzy; umieszczony jest w wale ziemnym, w osi kurtyny między pierwszym i drugim bastionem licząc od strony zachodniej. Posiada jedną kondygnację od strony koszar, dwie od fosy.
Brama Poniatowskiego przedstawia wartość historyczną i naukową, jako integralny element twierdzy Modlin, o nieprzekształconej, oryginalnej strukturze, z częściowo zachowanym stałym wyposażeniem; wyróżnia się przy tym walorami artystycznymi. Należy nadmienić, że nie sposób całkowicie wyodrębnić Bramy Poniatowskiego spośród pozostałych elementów twierdzy. Pewne istotne cechy – jak nasyp ziemny, w którym została zbudowana oraz ukształtowanie – pozostają integralną częścią cytadeli. Te elementy, jak również prowadzący do bramy podjazd z zachowanym pachołkiem oraz przylegająca z drugiej strony fosa, pozostają chronione jako część Twierdzy Modlin, wpisanej do rejestru zabytków.
Rzecznik Prasowy
Mazowieckiego Wojewódzkiego
Konserwatora Zabytków
Działobitnia Napoleońska w Twierdzy Modlin w rejestrze zabytków
piątek, 10 stycznia 2014 11:47
Działobitnia (Reduta) Napoleońska w zewnętrznym obwodzie obronnym Twierdzy Modlin, wzniesiona w latach 1811-1812, położona w Nowym Dworze Mazowieckim, została wpisana do rejestru zabytków.
Działobitnia artyleryjska tworzy integralny element fortyfikacji Twierdzy Modlin. Usytuowana w zachodniej części jej zewnętrznego obwodu, wchodzi w skład Korony Utrackiej (określanej również koroną „A”). Powstała w ramach rozbudowy twierdzy według projektu zatwierdzonego przez Napoleona Bonaparte w maju 1811 roku, zakładającego budowę, wysuniętych przed główny obwód obronny, trzech dzieł koronowych, wyposażonych w murowane śródszańce. Miały one pełnić rolę punktu obrony ostatecznej, schronienia oraz działobitni ostrzeliwującej przedpole i międzypola. Ostatecznie zrealizowano tylko jedną taką wieżę – przedmiotową działobitnię.
Mimo licznych opracowań tematu nie wskazano jednoznacznie autora projektu budynku. Badacze przedmiotu nie są zgodni w tej kwestii, część z nich bezpośredniego autorstwa projektu upatruje w osobie Napoleona, nazywając obiekt „Redutą Napoleona”. Wieża określana jest również jako „działobitnia Kołaczkowskiego” z racji tego, iż porucznik Klemens Kołaczkowski kierował pracami przy jego budowie.
Prace budowlane przy wznoszeniu obiektu prowadzone były w latach 1811-1812. Mimo szybkiego tempa budowy nie zdołano zrealizować pełnego projektu działobitni przed wojną francusko-rosyjską w 1813 roku.
Działobitnia Napoleońska jest jedną z najstarszych, zachowanych murowanych budowli Twierdzy Modlin, pamiętającą czasy Księstwa Warszawskiego - utworzonego w 1807 roku na mocy porozumienia cesarza Francji Napoleona Bonapartego i cesarza Rosji Aleksandra I. Powyższe decyduje o posiadanym walorze historycznym. Jest to budowla obronna w typie wieży artyleryjskiej, wzorowanej na projektach wybitnego francuskiego specjalisty z zakresu wojskowości – M. R. de Montalemberta, przy czym posiada rzadko spotykany wśród obiektów tego typu plan kwadratu. Unikalne jest jej zastosowanie jako śródszańca dzieła koronowego oraz usytuowanie w sposób umożliwiający flankowanie międzypól, zgodnie z zasadą działania wprowadzonych kilkadziesiąt lat później tradytorów. Tym samym budynek posiada wartość dokumentalną, będącą świadectwem rozwoju architektury obronnej XIX wieku, a zastosowany materiał jest nośnikiem wiedzy o możliwościach i sposobie budownictwa realizowanego w twierdzy, w czasach napoleońskich i późniejszych.
Rzecznik Prasowy
Mazowieckiego Wojewódzkiego
Konserwatora Zabytków
Strona 251 z 362
«PoczątekPoprzednia251252253254255256257258259260NastępnaOstatnie»
