Kamienica przy Koszykowej 49A w Warszawie w rejestrze zabytków
piątek, 15 listopada 2013 16:34
Obiekt (budynek frontowy wraz z oficynami i terenem posesji), wzniesiony w latach 1893-94 dla Henryka Kocha, położony w Warszawie przy ulicy Koszykowej 49A, z uwagi na zachowane wartości naukowe został wpisany do rejestru zabytków.
Jest przykładem XIX-wiecznej kamienicy mieszczańskiej przeznaczonej dla klasy średniej. Choć pozbawiony wyróżniających walorów artystycznych, nie można odmówić jego architekturze wartości zabytkowych, istotnych dla tkanki miasta i stanowiących o jego krajobrazie kulturowym. Forma zewnętrzna oraz detal architektoniczny są świadectwem dawnego sposobu budowania, wspieranego przez współczesne techniki. Wnętrze obrazuje charakterystyczny dla przełomu wieków sposób rozplanowania ze zróżnicowaną strukturą lokali układem komunikacyjnym, rozdzielającym drogę reprezentacyjną od przeznaczonej dla służby. Ciekawy jest układ sprzężonych klatek schodowych, który przyciąga niezwykłym efektem przenikania przestrzeni. Tym, co nadaje kamienicy wyjątkowe znaczenie jest kontekst miejsca. Budynek ukryty za monumentalnymi gmachami MDM wraz z przylegającymi zabudowaniami oficyny kamienicy numer 51, jest ostatnim ocalałym reliktem przedwojennego przebiegu ulicy Koszykowej w zachodniej części dzisiejszego Placu Konstytucji, zaś budynek frontowy jedynym (poza gmachem Wydziału Architektury) wyznacznikiem dawnej pierzei ulicy między Marszałkowską a Lwowską. Należy podkreślić, że historyczny przebieg ulicy Koszykowej współtworzy zabytkowe, podstawowe dla urbanistyki Warszawy założenie Osi Stanisławowskiej, a teren posesji jest świadectwem dawnych podziałów własnościowych.
Kamienica jest świadkiem historii także przez autentyzm substancji, jako jedna z nielicznych zachowała dach. Przetrwała II wojnę światową, czego śladem są uszkodzenia tynku w postaci śladów po kulach i pociskach oraz pochodząca z tego samego okresu podwórzowa kaplica, która według przekazów ma związek z mogiłą powstańczą. Te znaki, nacechowane wartością emocjonalną, zaliczyć należy do ginących śladów historii w zrujnowanym kiedyś mieście. Z konserwatorskiego punktu widzenia mają one istotne znaczenie dla tożsamości Warszawy i są warte zachowania i ochrony.
Warto dodać, że w większości mieszkań zachował się rozkład wnętrz z czasu budowy, a w części z nich elementy pierwotnego wykończenia i wyposażenia, takich jak: większość drzwi wewnętrznych, stolarka skrzynkowa typu polskiego w oknach, kilka pieców kaflowych i parkiety.
Rzecznik Prasowy
Mazowieckiego Wojewódzkiego
Konserwatora Zabytków
Odbiór prac konserwatorskich w kościele w Krasnem
piątek, 15 listopada 2013 13:56
Rafał Nadolny – Mazowiecki Wojewódzki Konserwator Zabytków, 14 listopada 2013 roku wziął udział w odbiorze kolejnego etapu prac remontowych w kryptach kościoła parafialnego w Krasnem, jednego z najcenniejszych zabytków sakralnych na północnym Mazowszu.
Prace te były prowadzone przy wsparciu finansowym Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego oraz ze środków będących do dyspozycji Mazowieckiego Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków.
Ponadto, od kilku lat trwają sukcesywnie prace konserwatorskie polichromii ściennej we wnętrzu kościoła i już zakończono konserwację iluzjonistycznej polichromii w ścianie zamykającej prezbiterium.
Wpisany do rejestru zabytków pod nr A-56 kościół parafialny w Krasnem, związany jest ściśle z rodziną Krasińskich, pełni oprócz funkcji liturgicznych również funkcję nekropolii rodu. Drewniany kościół wzniósł się tu przypuszczalnie już w XIV wieku. W 1570 roku kościół drewniany spłonął i Franciszek Krasiński, podkanclerzy wielki koronny i biskup krakowski ufundował nowy, murowany. Wzniesiono wtedy jednonawową budowlę, a przy elewacji zachodniej zbudowano wieżę o cechach jeszcze gotyckich. W wieży tego kościoła umieszczono skarbiec parafialny, a w przesklepionych podziemiach nowego kościoła złożono szczątki zmarłych Krasińskich, pochowane uprzednio pod drewnianym kościołem. W 1563 roku Jan Kazimierz Krasiński zbudował od strony wschodniej murowane, przesklepione podziemia i na nich wzniósł obecne prezbiterium. W zamiarze stworzenia w Krasnem rodzinnego mauzoleum, wystawił zmarłym przodkom wiele tablic inskrypcyjnych, sławiących po łacinie ich zasługi. Kościół poprzez to stanowi świadectwo kształtowania się więzi rodowych jednej z bardziej znanych w Rzeczypospolitej rodzin magnackich. Jest dobrem kultury o znaczeniu ogólnokrajowym.
Pierwotny późnogotycki kościół zbudowany został w latach 70. XVI wieku, następnie na początku XVIII wieku poddano go radykalniej przebudowie. Po przeprowadzonych pracach wnętrze zyskało m.in. nową polichromię malowaną przez Sebastiana Ecksteina. Kolejny gruntowany remont kościoła przeprowadzono w latach 1870-83 wprowadzając zmiany w dekoracji i wystroju wnętrza oraz dokonując przebudowy krypty grobowej.
Kościół w Krasnem jest niezwykle cenny właśnie ze względu na swą funkcję mauzoleum. We wnętrzach znajdują się nagrobki reprezentujące różne typy, począwszy od renesansowego nagrobka piętrowego, przez sarkofag medalionowy połączony w oprawie z polichromią ścienną oraz podwójny nagrobek wykonany z pozłacanego brązu. Oprócz tego wnętrze ozdobione jest pamiątkowymi tablicami członków rodziny pochowanych w podziemiach kościoła.
W podziemiach zasadniczy wystrój krypty stanowią ukształtowane w dwóch zespołach zewnętrzne oprawy katakumb, złożone z piętnastu prostych tablic nagrobnych, wykonanych z różnego rodzaju marmuru z inskrypcjami w języku polskim i łacińskim, oprócz tego piaskowcowe i marmurowe sarkofagi. Sam wystrój w dużej części został objęty w 2009 roku ochroną konserwatorską poprzez wpis do rejestru zabytków.
W maju 2010 roku, po opadach deszczu radykalnie podniósł się poziom wód gruntowych, woda wystąpiła w pomieszczeniach krypty do wysokości 50 cm powyżej poziomu podłogi. Wypompowywana sukcesywnie występowała w pomieszczeniach około 30 dni. Spowodowała znaczne pogorszenie się stanu zachowania zarówno ścian, jak i stanowiących wystój krypty tablic i sarkofagów. Pogorszenie się stanu ścian krypty w sposób bezpośredni działa niekorzystnie również na cały budynek kościoła, co wiązało się z koniecznością podjęcia radykalnych działań mających na celu zapobieżeniu dalszej destrukcji struktury kościoła, a tym samym jego bezcennego wyposażenia.
W obiekcie (w kryptach) prowadzono prace polegające m.in.:
- na zabezpieczeniu sarkofagów i tablic nagrobnych
- na pracach renowacyjnych ścian, tynków oraz posadzki
- konserwacji drzwi i krat.
Rzecznik Prasowy
Mazowieckiego Wojewódzkiego
Konserwatora Zabytków
Kolejny zabytek w Ciechanowie
czwartek, 14 listopada 2013 12:51
Dom przy ulicy Warszawskiej 18 w Ciechanowie został wpisany do rejestru zabytków.
Obiekt wzniesiono w latach 1925-30. Jego opracowanie architektoniczne jest w konwencji stylu narodowego, z elementami wzorowanymi na klasycyzmie – parter boniowany deskowo, kostkowy gzyms podokapowy, zdobniki ze splecionych wieńców laurowych. W domu zachowała się pierwotna klatka schodowa z ozdobną stalową balustradą, częściowo wewnętrzna stolarka drzwiowa oraz okna klatki schodowej. Obiekt stanowi jedną z dominant widokowych głównej ulicy Ciechanowa i ze względu na wartości artystyczne został wpisany do rejestru zabytków.
Rzecznik Prasowy
Mazowieckiego Wojewódzkiego
Konserwatora Zabytków
Strona 256 z 362
«PoczątekPoprzednia251252253254255256257258259260NastępnaOstatnie»
